باده ی در باده

باران زد و باران زد و باران زد و باران                   

     با یاد تو افتاده ام ای شور بهاران

ای رونق هر باغ و بهار ، ای غزل ناب       

 گل کن که گلستان شود این آتش پنهان

ای آتش افروخته در بیشه ی هستی                         

آیینه ی اندیشه نما آیه ی تابان

تقدیر من این نیست ، مگر بودن و ماندن          

در سایه ی سوزان تو ای سرو خرامان

اندوه جهان در دل خود داری و اما                    

غم های جهان جمله ز دست تو گریزان

در حسرت دیدار تو امروز چنانم            

گه گریه ی خندان شده ، گه خنده ی گریان

در ساغر هستی رخ زیبای تو پیدا                   

ای باده ی در باده و دریای خروشان

تا خضر خیالت رسد از راه خرامان                   

باران زد و باران زد و باران زد و باران

                                                                                                                                            اردیبهشت96

آسمان

«آسمان»

فکر بزرگی را اندر سر داشت

ناگهان

«بار امانت» برداشت

«نتوانست کشید»

شانه اش را ترکی حادث شد

لاجرم

گردن آدم انداخت .

«آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند» حافط

عشق

 

«ای رستخیز ناگهان»                           کاندر دل داناستی

«وی رحمت بی انتها»                       کعالم از آن زیباستی

«ای آتش افروخته»                               که تا ابد برپاستی

«در بیشه ی اندیشه ها »*                عشق شرر آساستی

نوری و نور راستین                                کز عالم بالاستی

مفهوم والایی ز عشق                         معنای معنا هاستی

دانای کُلّ قصه ها                            پاسخ به هر نجواستی

هم غُصه ی شادی فزا                     هم شادی غم زا ستی

هم از ازل پنهانی و                               هم تا ابد پیداستی

جان جهان بیکران                                جانان بی همتاستی

یغما گر اندیشه و                                غارتگر غم ها ستی

هـم بــود ِ بــود ِ بــودِ مـا    

هم هست ِ هستِ ماستی

...

 

*«ای رستخیز ناگهان ، وی رحمت بی انتها

  ای آتش افروخته ، در بیشه ی اندیشه ها»مولانا

شک

نمی دانم

تاریک هستم  یا روشن 

در تاریکیم یا روشنایی

از تاریکی به روشنایی نگاه می کنم 

یا ، از روشنایی به تاریکی می نگرم . 

نمی دانم ...

جذر عشق

 

تو خنده ی نمک آلود ماه در ظلماتی 

تو جذر عشق و محبت  

                           توان این کلماتی

غزلی ناتمام

 

تو را نمی شناسم  تو را چنان که هستی

تو را چنان که باده  تو را چنان که مستی

تو التهاب نابی  تو عشق و اضطرابی

سوال بی جوابی درامتداد هستی

بیار ساغری چند  ز جنس عشق چون قند

که وارهاندم از خمار خود پرستی ...

هست و نیست

هست و نيست

 

چيزی که هست ، نيست.

چيزی که هست ، نيست

غيراز حضور گرم تو در آسمان عشق

غيراز عبور نرم تو از بی کران جان

غيراز خطور مبهم تو  بر مدار دل

ای مبهم خطور

ای نرمی عبور

ای گرمی حضور

شايد عبور کرده ای

شايد عبور کرده ای از بی کران جان

کاين سان  

تمام هستی من

داغ گشته است

شايد خطور کرده ای......

 

 

 

 

چرا تو مثل هیچ کس نجیبی

به رنگ سرخ شرمگین سیبی

چرا تو مثل عشق مثل معشوق

چرا ! چرا! مرا نمی فریبی !؟

فريب

 

خنده می زند ز دور

 

يک نگاه پر فريب

 

يک نگاه آشنا

 

روی شاخه های سيب

 

اضطراب چيدنش

 

چنگ ميزند به دل

 

دست می شود دراز

 

باز می خورد فريب .

 

اعتراف

اعتراف

 

در تمام طول راه

راه پر گياه

فکر می کنيم

کيستيم !؟

چيستيم !؟

چون که ره تمام

می شود

وين چموش تند خو

نيز رام می شود

ناگزير

اعتراف می کنيم

نبوده ايم و

نيستيم .